شرایط تحصیلی برای مبتلایان به اسکیزوفرنی

high-school-students-studying-istock_000050109708

 

چگونه می توانیم بهترین شرایط تحصیلی را برای پسرمان فراهم کنیم؟شدت اسکیزوفرنی پسرتان و میزان موفقیت آمیز بودن درمان، تعیین کننده این موضوع هستند. در صورتی که نشانه ها کم و عملکرد وی خوب باشد می توانید تحصیل در مدرسه ی عادی را انتخاب کنید بهتر است در چنین موقعیتی با روانپزشک کودکتان و نیز با مدیر مدرسه و یک مشاور راهنما صحبت کنید.

بسیاری از مدارس در این زمینه تجربه دارند و می توانند توصیه هایی صادقانه ارائه دهند.در صورتی که تصمیم گرفتید کودکتان در مدرسه عادی تحصیل کند تلاش کنید استرس او را در زمینه تحصیلی کاهش دهید و اگر امکان استفاده از کلاسهای خاص در سایر مدارس وجود دارد از آن ها استفاده کنید.

مطمئن شوید که روند نام نویسی و انتخاب مدرسه به خوبی و قبل از سال تحصیلی شروع شود چرا که جلسات و صحبت های متعدد با اعضای مدرسه ضروری است و همین طور احتمال این که مدرسه یا شورای تحصیلی جهت ارزیابی تحصیلی، پسرتان را به روانپزشک منتخب شان ارجاع دهند هم وجود دارد. همه ی این ها زمان بر هستند و شما قطعا نمی خواهید همه ی این کارها را پس از شروع ترم تحت فشار و با عجله انجام دهید.

آمادگی، پیش دبستانی و مدرسه ی ابتدایی:

اسکیزوفرنی می تواند در سنین 6 تا 12 سالگی و یا حتی زودتر هم بروز کند. عملکرد ضعیف در مدرسه را می توان یکی از اولین علایم آسیب پذیری نسبت به اسکیزوفرنی تلقی کرد. کودک بسیار کم سن و سال می بایست برای ارزیابی و درمان به درمانگاه اطفال ارجاع داده شود. در صورتی که کودک در مدرسه ی ابتدایی باشد ممکن است تیم پژوهش بعدها از والدین بخواهد جهت ارزیابی مراجعه کنند.

دبیرستان

طی یک مطالعه و با مرور پرونده های دوران دبیرستان بزرگسال مبتلا به اسکیزوفرنی و مقایسه ی آن ها با گروه کنترل، مشخص شد که بیماران کمتر از دیگران فارغ التحصیل شده اند تحصیلات دانشگاهی کمتری داشتند، در دروس انگلیسی، مطالعات اجتماعی و ریاضیات عملکرد ضعیف تری نشان دادند و نمراتشان بسیار پایین بود، مشارکتشان در کلاس کم بود و به ورزش و کارهای هنری و فوق برنامه علاقه کمتری نشان می دادند.

دانشگاه

بعضی افراد به خاطر بیماری شان مجبور به ترک تحصیل می شوند و اغلب این پرسش وجود دارد که آیا هرگز می توانند درس شان را تمام کنند و مدرکشان را بگیرند یا خیر. پاسخ به این پرسش می تواند به موارد زیر بستگی داشته باشد.

  • شدت بیماری
  • میزان اثربخشی داروها
  • میزان حمایتی که بیمار از طرف خانواده و دوستانش دریافت می کند.
  • احتمال جلوگیری از عود مجدد بیماری در صورت مشارکت فعال فرد در برنامه ی درمانی (پیروی از دستورات دارویی شرکت در جلسات روان درمانی توانایی پیگیری و ادامه ی برنامه های بهداشتی روزانه از جمله خواب، خوراک و مراقبت از خود).

اگر کودک یا نوجوان بیمار مجبور شد برای مدتی درس هایش را متوقف کند ولی برنامه ی بازگشت به مدرسه را دارد ممکن است خانواده و خود دانش آموز مجبور شوند برای پایین نگه داشتن سطح استرس او اقداماتی را انجام دهند به عنوان مثال به راهبردهای زیر توجه کنید:

  • در یک زمان فقط یک یا حداکثر دو درس را مطالعه کند.
  • به جای خوابگاه در خانه زندگی کند چرا که ساکت تر است و دانش آموز می تواند راحت تر تمرکز کند.
  • به مدرسه ی کوچکتری که کلاس های کمتر و کم جمعیت دارند منتقل شود.
  • آن رشته تحصیلی را انتخاب کند که با توانایی ها و سطح هوشی و علمی و علایق دانش آموز مطابقت داشته باشد و استرس او را بالا نبرد.

ارسال شده در 1 آبان 1395 توسط