پیامدهای تشخیص نادرست اسکیزوفرنی

young-age

 

در صورتی که تشخیص اسکیزوفرنی برای کودکی مطرح شود آیا می بایست به روانپزشک دیگری نیز مراجعه کرد و نظر او را هم جویا شد؟تشخیص بیماری در کودکان بسیار دشوار است. با وجود این که بعضی از ملاک های تشخیصی همانند دوران بزرگسالی است ولی در کودکان و نوجوانان برخی ویژگی های بالینی خاص وجود دارد که باعث دشواری تشخیص اختلالات می شود. تعداد قابل توجهی از کودکان و نوجوانانی که در ابتدا تشخیص اسکیزوفرنی می گیرند ممکن است بعدها علائم اختلال دیگری را نشان دهند. به عنوان مثال مکن است اختلال دو قطبی یا اختلاات شخصیت داشته باشند.

اکثر بیمارانی که به یک مطالعه جهانی در مورد اسکیزوفرنی کودکی ارجاع داده شده بودند مبتلا به اسکیزوفرنی نبودند و علائم تاخیرات رشدی، بی ثباتی خلقی و نشانه های روان پریشی خفیف و زیر آستانه ی بالینی را از خود نشان می دادند.

عوامل متعددی وجود دارد که به طور پنهانی می تواند به تشخیص نادرست بیانجامد:

  • نادر بودن این اختلال که به عدم آشنایی با تظاهرات بالینی آن می انجامد.
  • در زمان آغاز بیماری، بین نشانه هایی که نمایانگر اسکیزوفرنی و اختلالات خلقی روان پریش هستند همپوشی قابل توجهی وجود دارد در حالی که آن ها بیماریهای کاملا متفاوتی هستند.
  • بیشتر کودکانی که هذیان دارند به اسکیزوفرنی دچار نیستند و ممکن است اختلالات روان پریشی نداشته باشند.
  • تفکیک اختلال تفکر در اسکیزوفرنی از اختلاات رشدی از جمله اختلالات بیانی و تکلم می تواند بسیار دشوار باشد. اگر چه اکثر بیمارانی که به اسکیزوفرنی کودکی مبتلا هسند نابهنجاریهای قابل توجه پیش از بیماری دارند (مشکلات رفتاری، تاخیرات رشدی، بی ثباتی هیجانی)، برای مطرح کردن تشخیص وجود این ویژگی ها نه لازم است و نه کافی. اکثریت کودکان غیر عادی آنهایی که تاخیرات رشدی یا اختلال بیانی دارند مبتلا به اسکیزوفرنی نیستند.
  • مشخصه های روان پریشی از جمله توهم و هذیان باید وجود داشته باشند تا تشخیص اسکیزوفرنی گذاشته شود. نشانه های روان پریشی واقعی می بایست از پدیه های شبه روان پریشی ناشی از افکار و ادراکات منحصر به فردی تفکیک شوند که توسط تاخیرات رشد، رویارویی با حوادث فاجعه آمیز و تخیلات فوق العاده فعال ایجاد می شوند.
  • سوگیری های درمانگران می تواند به طور غیر عمدی تصمیم گیری برای تشخیص گذاری را تحت تاثیر قرار دهد. طی مطالعه ای مشخص شد که در نوجوانان بستری شده سیاهپوستان آمریکایی به احتمال کمتری تشخیص های اختلالات خلقی، اضطرابی یا سوء مصرف مواد را می گرفتند و به احتمال بیشتر مشکلات جسمی یا روان پریشی در مورد آن ها مطرح می شد. به طور مشابهی زمانی که عقاید و باورهای مذهبی و فرهنگی خارج از بافت خود دیده شود می تواند به طور نادرست و با عنوان نشانه های روان پریشی سوء تعبیر شود.
  • تعامل عوامل فرهنگی، رشدی و هوشی در ارزیابی تشخیصی می بایست در نظر گرفته شوند.
  • به علاوه بیماری زمانی خود را نشان می دهد که فرد در مرحله ی حاد روان پریشی است و احتمال دارد نشانه ها به مدت شش ماه وجود نداشته باشند لذا به مرور زمان تشخیص اولیه می بایست مجدا بررسی و تایید شود. در برخی موارد افراد قبل از شش ماه بهبود پیدا می کنند در چنین شرایطی مشخص نیست که فرد مبتلا به اسکیزوفرنی بوده است یا خیر. به علاوه اگر نشانه ها با داروهای ضد روان پریشی برطرف شوند، ممکن است کاهش علائم به خاطر درمان و یا بهبودی خود به خود باشد. اگر چه در اسکیزوفرنی بهبودی کامل در شش ماه غیر عادی و نادر است و نشانه های منفی از قبیل فقدان تمایل اجتماعی یا بی انگیزه بودن معمولا بادوام هستند.

اگر از تیم درمانی که در حال حاضر دارید راضی هستید و آنها در درمان فرندزتان با تجربه و مطمئن هستند درمانگرتان را عوض نکنید.

در صورتی که هر نوع شک یا تردیدی دارید یا اگر مشکل فرزندتان به طور خاصی پیچیده است، می توانید نظر سایر متخصصان را نیز بپرسید. در این صورت عاقلانه است که به سراغ مراکز علمی، پزشکی بزرگتر و جامع تر بروید که خدمات روانپزشکی کودک و نوجوان قوی تری دارند. این موضوع تصمیمی کاملا خصوصی و شخصی است.

اگر تصمیم گرفته اید که نقطه نظر فرد دیگری را بدانید بهتر است در مورد این تصمیم با پزشک کودکتان صحبت کنید. اگر چه این موضوع می تواند حساس باشد ولی یک پزشک خوب و تمامعیار نسبت به نظر فرد دیگری در مورد ارزیابی و تایید نظرات و نتیجه گیری هایش و یا نسبت به افزودن احتمالی تجارب و آگاهی های بیشتر پذیرا می باشد. پزشک کودکتان می تواند متخصص دیگری را به شما معرفی کند.

ارسال شده در 29 مهر 1395 توسط